Op dinsdag gaan mijn zus en ik altijd zwemmen. We brengen dan de hondjes bij oma. Ozzy is onze hond en omdat oma niet meer zo mobiel is, hebben wij ook de zorg op ons genomen voor haar hondje Bobby.

Oma mist haar hondje heel erg en dat begrijpen wij als geen ander dus op daarom als wij gaan zwemmen, brengen we de hondjes bij haar. Zij kan dan van ze genieten en ze hoeven niet alleen thuis te blijven.

Na het zwemmen gaan we bij oma koffiedrinken. Volgens oma hoort daar wat lekkers bij en ze heeft bijna altijd stroopwafels in huis.

Oma vraagt aan mij of ik koffie wil en als ik daar bevestigend op antwoord vraagt ze aan mijn zus, die ze dan liefkozend koffiejuffrouw noemt, of zij de koffie voor ons wil maken. Niet dat ze dat hoeft te vragen, zij zou het sowieso gaan maken, maar dat is hoe het standaard gaat bij oma.

Oma is 96 en heeft tegenwoordig een standaard assortiment van gespreksonderwerpen die iedere week zichzelf herhalen.

> “Is het koud buiten” vraagt ze.

< “Ja oma het is best fris” antwoord ik.

> “Hebben jullie lekker gezwommen?”

< “Ja zeker”

> “Is er nog wat op tv? Oh ja, dat is dat kleine mannetje. Hij is leuk hè?”

(Op dinsdag is er altijd uitstel van executie, gepresenteerd door Martijn Krabbe)

< “Ja dat is zeker een leuk mannetje oma”

> “ Wil je koffie meid?”

< “Ja lekker Oma”

> “Koffiejuffrouw, maak jij koffie?En doe er ook maar een stroopwafel bij”

Zo zitten we dan op dinsdag koffie te drinken met een stroopwafel en praten we over wat dingen die oma te binnen schieten. Ozzy ligt vaak bij haar en dan houdt ze hem goed vast terwijl ze liefkozend de hele tijd haar eigen hand aan het aaien is. Bobby komt steeds met de bal en oma gooit hem af en toe zodat haar kleine poppetje er achteraan kan rennen. Dan komt het moment weer dat het tijd is om naar huis te gaan.

>”Gaan jullie nu al?”

<”Ja oma, ik moet morgen weer vroeg op om te werken”

>”Wanneer kom je weer?”

<”Donderdag oma, dan doen we boodschappen”

>”Moeten ze zo nog eten?”

<”Nee oma, ze hebben al gegeten voordat we bij jou kwamen”

>”Wat geef je ze dan? Vlees?”

<”Ja en brokken”

>”Nou tot gauw weer lieverd”

<”Ja tot snel oma”

>”Ik hou van je”

<”Ik ook van jou oma”

Die donderdag kom ik de hondjes boven halen en komt er weer een stukje van onze vaste gespreksstof naar boven. Ineens zegt oma uit het niets “Wil je tegen Vera zeggen dat ik heel veel van haar hou?” “Tuurlijk”antwoord ik. “En ik hou ook heel veel van jou.” “Ik ook van jou oma.”

Na nog wat keren gedag zeggen loop ik terug naar de auto en vertel ik aan mijn zus wat er net is gebeurd.

We kunnen niet helemaal plaatsen waarom ze dat nu ineens gezegd heeft maar ergens voelt er iets niet helemaal goed. We besluiten om die zaterdag ook nog naar oma te gaan en gezellig wat patatjes met haar te gaan eten want dat was al zo lang geleden.

Ik bel mijn vader op om te vragen of oma gewoon thuis is maar krijg dan te horen dat het niet goed gaat met oma. De dokter is er en ze is vanmorgen door de thuiszorg gevonden en ze was volledig naakt. Doordat ze waarschijnlijk uren zo heeft gelegen is ze ook onderkoeld en zijn ze aan het kijken wat er nu aan de hand is. Er is niet goed contact meer met haar te krijgen want ze is erg afwezig.

Ik krijg een nog onbestendiger gevoel dan ik die donderdag al had en besluit er toch heen te gaan. Als ik bij oma in de slaapkamer aankom, reageert ze nergens op. Niet op mij of mijn zus maar zelfs niet op haar allerliefste Bobby.

Ik kijk haar aan en zie dat ze niet meer aanwezig is. Het wordt tijd om afscheid te nemen want oma is al richting de finishlijn aan het gaan.

Omdat ik dit al eens van dichtbij heb meegemaakt, besluit ik dat ik nu afscheid neem en bespreek dit daarna met mijn familie. Ik raad ze aan om iedereen hiervan op de hoogte te stellen en haar richting het ziekenhuis te laten brengen.

Gelukkig heeft bijna iedereen haar nog even kunnen zien en die nacht is ze in het ziekenhuis overleden.

Het is nu 3 jaar geleden en ik vind het nog steeds moeilijk om langs haar huis te rijden. Ik mis de gespreksonderwerpen die iedere week voorbij kwamen en de koffie met de stroopwafel die we bij haar dronken. En ook al kun je die zelf thuis ook halen, het is toch niet meer hetzelfde.

Koester ieder moment, je weet nooit wanneer het je laatste moment met iemand samen kan zijn. Zolang je van iemand hebt gehouden zullen ze nooit helemaal uit je leven zijn en zullen er altijd dingen zijn die je eraan herinneren. Zelfs al is het een stroopwafel.

Advertentie

7 gedachten over “De laatste stroopwafel met oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s